viernes, 25 de noviembre de 2016






666



         Vino na primeira.

Telediario ás tres.

Seiscentas sesenta e seis

suman as vítimas.

         O número da besta.

         Da besta humana.

         Da besta que quizais cruces na rúa.

         Homínido noxento.

         Ser desprezábel.

         Impotente, que maltrata a unha muller

         querendo remediar a súa covardía.

         Vaiamos a por el!

         Que teña medo!

         Que non atope acoubo entre os humanos.

         Que saiba que o desprezo que el amosa

         é menor que o que nós lle dedicamos.

         Que a xustiza se adiante á sua maldade

e podreza no cárcere

         por sempre. Amén.








jueves, 24 de noviembre de 2016



MON AMOUR

Charramangueiro e baldreu,

fargallón, palafustrán,

farrapento, chocalleiro,

galdrogas, zalapastrán.



Barallocas, deslinguado,

lingoreteiro e lerchán,

lareta, zarangalleiro,

baralleiro e mais baduán.



Bulebule, chafulleiro,

gallofeiro, lacazán,

lambecricas, rexoubeiro,

mixeriquiero e rañán.



Cacharulo, fazuleiro,

chosco dun ollo e langrán,

xirico, lorcho, gordeiro,

xirigaito, xornas, xan.



Eu non sei por que te quero,

marulo, terco, testán.

Sei que son papaleisona

por quererte, meu rufián.




           

LEMBRANZAS



Seguro que, a pesares dos moitos anos transcorridos, todos vos lembrades da bendita gripe que nos aqueixou aló polo Nadal do 57. Cursabamos segundo e xa nos fixeramos á idea de comer o turrón no seminario, como ocurrira o ano anterior.

Turrón e cine. Cine do bo, sen bicos pecaminosos. E se por un lapso do censor de turno prevíase que as distancias se ían acurtar perigosamente, unha implacable tella provocaba unha eclipse non  prevista nin polos máis avezados dos astrónomos.

Pero naquela casa os milagres existían. Vaia se existían. Se non, como se explica o noso bo estado de saúde, ao que non daba creto nin o bo do doutor Nogueira. Algún de nós ata engordou naquela época. E se existían, que mellor momento que o Nadal para manifestarse.

Estabamos no comedor e alguén leu a disposición do reitorado: “Debido ao andazo gripal danse vacacións ata despois de Reis”.

Os que nos atopabamos en situación máis precaria que as arcas da Seguridade Social nestes momentos abalanzámonos riba dos superiores. A miña vítima foi don Xesús. Tiven a sorte de ser o primeiro en conseguir vinte e cinco pesetas para a viaxe, sen ningún tipo de aval financieiro. Pareceume oír, non obstante, que o que viña detrás miña non tivo xa a mesma sorte, pois o prestatario, alarmado pola avalancha de pemes (pequenos e medianos seminaristas) que se lle viña enriba, dixo solemnemente: «Síntoo, pero eu non son o Banco de España».

Os da zona de Monforte e arredores, capitaneados por Prieto, dirixímonos coma raios á estación do tren. Non fose ser que se volvesen atrás.

Sempre recordarei aquela viaxe. Un señor gordo pediunos o billete. O meu non aparecia. Tremábanme as pernas. Foi entón cando Prieto comezou a dar mostras do seu poder de persuasión. Xúrolle, señor revisor, que o meu compañeiro mercou o billete, pero coas présas debeu perdelo. Somos seminaristas e imos de vacacións de Nadal. O revisor mirou cara el, despois cara min, e dixo: Ben, que teñades unhas boas vacacións. Eu funme para o vagón de atrás. Non quería que me visen chorar.


viernes, 18 de noviembre de 2016





 Para celebrar a entrada VINTE MIL publico de novo este artigo que tivo certo éxito no momento da súa aparición no Progreso de Lugo

A XOSÉ TRAPERO PARDO, MESTRE DO XORNALISMO LUGUÉS



         E Pelúdez dixo . . .

         Din que no outono chegan as chuvias a Lugo. Craso erro. A Lugo as chuvias non chegan. Viven na Fervedoira e pasean polas rúas da cidade cando lles peta.

         Pois resulta que a un amigo meu aféctalle tanto o húmido elemento, que chegada esta época péchase en sí mesmo e non hai quen o saque do  non sei se te vin ou non te vin xesperiano. 

         Pensando en como quitalo destas sisudas reflexións e aproveitando as festas do San Froilán, deille o seguinte consello, xúrovos que coa mellor vontade do mundo:

- Mira, oh! Non che hai nada mellor que un bo polbo para levantar ese ánimo. Vaite ao parque, pois alí bótano que é unha marabilla.

         Miroume con cara de estrañeza, pero prometeu seguir o meu consello. E, á súa maneira, pero  vaia se o seguiu!

Caro lle custou chegar ata ao lugar no que instalaran aquelas milagreiras casetas. Tivo que sortear un grupo de mulleres que se arremuiñaba ante un posto no que se ofrecían bolsos de marca a prezo de quincalla, ducias de homes que miraban pasmados a muller máis gorda do mundo e unha recua inxente de rapaces que esperaban o seu turno para poder montar na chocolateira. Pero mal que ben logrou chegar ao lugar no que, segundo eu lle tiña dito, o polbo estaba asegurado.

Colleu aire nos pulmóns, comprobou que a gravata estaba no seu sitio, rascou a gorxa e dirixiuse ao primeiro posto que viu.

Agochada tras un gran gran caldeiro e protexida por un parasol moi vistoso había unha fermosa rapaza. Tiña os ollos azuis e por debaixo do seu pano branco deixaba ver un pelo negro e veludo. Gústame esta, decidiu.

Dirixiuse a ela non sen certa vergoña, pois para esas cousas sempre foi moi coitado, e preguntoulle polo prezo. Respondeulle a rapaza moi desenfadada:

- Depende do tamaño do rabo.

Arroibou e díxolle moi baixiño, para que ninguén o ouvise, que nin moi curto nin moi longo.

Ela asintiu e preguntou:

- Brando ou duro?

A cara do meu amigo semellaba unha papoula con ollos e nariz e contestoulle, aínda máis baixiño, que mellor sería duro.

Ela mirouno estrañada e seguiu preguntando:

- Vostede só ou vén con alguén máis?

Ofendido pola pregunta, respondeu cabreado que só.

- Logo, cunha probiña chega -dixo moi segura de si a rapaza.

Iso dunha probiña pareceulle pouco, pero por prudencia asentiu. Non fose ser que non puidese repetir.

- Son nove euros máis a mesa –sentenciou a do pelo veludo. 

O noso amador quedou un intre pensativo. Pero despois de sopesar os proles e os contras, díxolle que antes que nunha mesa prefería de pé. 

- Alá vostede! -dixo a rapaza con certo retintín.

Cando cría que xa todo estaba amañado, veu que collía unhas grandes tesoiras e apuntaba hacia abaixo cara as súas partes.

Ao ver que aquilo non ía rematar ben, díxolle que o deixase e agochouse tras uns homes que esperaban o seu turno. Mirounos compasivamente e a piques estivo de lles dicir que non perdesen o tempo, que con aquela rapaza non había modo de entenderse. Cando se retiraba co rabo –o de verdade- entre as pernas, comprobou que un daqueles ousados pretendentes empregaba unha estratexia totalmente diferente á súa e lle dicía á rapaza en ton admirativo:

- Que polbazos tes, nena! 

Non quedou a ver o resultado e, xa que estaba alí, aproveitou para ir a unha das casetas, colleu unha ración, pediu cachelos, pan e unha botella do viño da casa –denominación de orixe - e saíu asubiando.

         Cousas do San Froilán!


sábado, 15 de octubre de 2016



A SERRA DO COUREL

OUTONO

O meu foi un caso de amor a primeira vista. Pero, Deus mo perdoe, foi un amor bígamo. Os meus ollos prendéronse naquela paisaxe, pero o meu corazón caeu rendido ante a bonhomía daquela xente.
Os poucos curas que quedan multiplícanse para atender as súas almas e afánanse en van en dirixilas cara o outro paraíso, pois xa están no paraíso.
Aínda sen probas antropolóxicas contrastadas para demostralo, creo firmemente que alí se atopan  pegadas inequívocas de ser o berce do nobre avoengo do pobo galego.
         En ningunha outra parte sentes o halo ancestral que aniña en cada curruncho desta terra privilexiada.
         Para comprobalo non tes máis que perderte por calquera das súas  parroquias, borrar da túa mente calquera outra ocupación e deixarte encher pola inenarrable soidade reconfortante que te inundará en calquera delas. Na parroquia da que é patrón o papa da noitevella, en Seceda; na consagrada á santa filla de Filofronos, en Visuña; a que ten por titular a Vicentius, fillo de Eutiquio e Enola, en Vilamor; na de San Xoán, en Seoane; nas tres consagradas ao Apóstolo Pescador, en Esperante, en Hórreos ou en Noceda; ou en calquera das dúas que están baixo o patrocinio da mesmiña Nai de Deus, en Meiraos ou en Folgoso.
         Pero se estas parroquias teñen ese aquel que as fai tan diferentes é porque conservan o feitizo dunha perfecta mestizaxe coa cultura castrexa sobre as que se asentan. Paganismo e ortodoxia cristiá non son aquí conceptos antitéticos senón complementarios. Bruxas e meigas, demos, lobishomes, mouros e mouras, a Santa Compaña, trasnos e trasgos participan na vida cotiá destas terras e son tan reais como os santos e santas venerados nas numerosas capelas e ermidas que zarrapican montañas e vales.
Esta terra non é xeolóxica. É humana e ten alma. E a súa alma é a súa paisaxe. Trátase dunha realidade non expresable na nosa linguaxe. Calquera observación descritiva sobre a súas cores, olores e sabores que se pretenda transmitir está abocada ao fracaso máis estrondoso.
Cando tiven o privilexio de poder contemplar por primeira vez aquela onírica visión dende o cume do Pía Páxaro comprendín a súa indescritibilidade.
As súas mil cores non se corresponden coas cores do Arco da vella. Réxense por regras non contempladas na colorimetría científica. Cando tentas plasmar unha delas no lenzo ou nos teus apuntamentos e volves os ollos para comprobar que o tes conseguido, a malvada cor rise de ti cambiando totalmente o seu matiz.
Que eu saiba, só o pintor e bo amigo Manuel Fernández Sucasas tivo a sorte de coller unha delas que andaba ceiba polo monte ao amencer e encerrala nun dos seus cadros. Penso que é o único exemplar de cor do Courel en catividade que se coñece.
E quen mellor ca un courelán de pro para definir esta terra:

Courel dos tesos cumes que ollan de lonxe!
Eiquí síntese ben o pouco que é un home...




viernes, 14 de octubre de 2016




PSICOLOXÍA GALEGA
  
Xubilados:
- Ramón, ti pos condón?
- Si, oh! Para pórlle peso está a cousa!

Xubiladas:
- María!, o teu home ándache a follar a medio pobo!
- Ai, meu Deus, que vergoña! Non vou poder saír á rúa! Co mal que folla!


jueves, 13 de octubre de 2016




ANÉCDOTAS DO CEIP O GRUPO DE RIVEIRA      

Máis de trinta anos de docencia nun mesmo centro escolar proporciónanche moitísimas anécdotas, e agora que teño tempo, propóñome recordar algunha delas.
Vou comezar por unha que me aconteceu ao pouco de chegar a esta cidade.
         Cando aló polo mil novecento oitenta e tres me dixeron que o meu novo destino era o C.P. Francisco Franco de Riveira, a miña primeira decisión foi mercar unha camisa azul, non fose desentoar. Pero cando cheguei ao centro atopeime con compañeiras e compañeiros excepcionais, con moitos dos que traballei case que trinta anos e dos que teño un imborrable recordo.
         Ao ser nomeado director, unha das primeiras iniciativas que levei ao Clustro e Consello Escolar foi a de cambiar o nome  do centro, propoñendo aquel polo que sempre fora coñecido a nivel popular: O Jrupo. A Delegación aceptou o cambio, pero impoñendo o nome normativizado de O Grupo. Ao tratarse da delegación de La Coruña, démonos por satisfeitos de que non nos impuxesen o de El Grupo.
         Comecei dando clase de lingua a un grupo de 6º de EXB no que había moitos alumnos repetidores. Recordo que unha destas alumnas escribiu zera nun dos numerosos ditados cos que eu pretendía mellorar a súa ortografía. A rifa que tivo que soportar a pobre por empregar Z en vez de C deixouna tan avergoñada que sentín remordemento de ter sido tan estrito.     
A fatalidade fixo ademais que a clase seguinte fose de Ciencias sociales, coa miña compañeira Encarna.
- Tema: Los climas.
- Pregunta: Di las características del clima tropical.
- Resposta da susodita:  Las conas tropicales son muy calientes.
- Desta vez no me collen na mesma! -pensaría.
         Este exame -co nome da alumna riscado, por suposto- segue no meu poder e cada vez que me atopo coa agora xa moza na rúa, instintivamente miro a ver se vai botando fume.








CHAMÁBASE BERNABEU

Xenebra era nai solteira. Estivera servindo na Coruña na casa dun médico, pero un día presentouse no fogar paterno con algúns cartos e bastante barriga. Xácome non dixo nada, pero alegrouse do seu regreso. Levaba demasiado tempo vivindo só.
         Fora o cura o que lle buscara aquel traballo na cidade. O pai fixera o imposible por mantela na casa. Acababa de enviuvar. Xenebra chorou ao ver chorar ao seu pai, pero á mañá seguinte colleu o autobús.
Os tres anos que viviu só fixeron de Xácome un home tristeiro e desleixado. A xente vía como o seu aspecto ía estragándose de forma alarmante. Non se barbeaba. Só recortaba os pelos coas tesoiras cando lle molestaban. Levaba sempre a mesma roupa e un veciño que foi unha vez á súa casa chegou a dicir que os seus calcetíns tiñan tanto mugre, que non os puña, que os calzaba.
O cura procuraba axudalo. Pero Xácome non quería velo preto del. Facíao culpable da marcha da súa filla.
Cando Xenebra volveu á casa, Xácome comezou a voltar a ser o de antes. Mercou roupa nova e non saía da casa sen rasurarse e peitearse. E a xente alegrábase de ter recuperado ao veciño que daban por perdido.  
         Aproveitando a presenza da filla na casa, o cura atreveuse a vir falar con Xácome para interesarse polo nacemento do neno. O médico da Coruña chamárao días antes e pedíralle que non preguntase polo pai da criatura. E como lle debía favores, así o fixo.
         O neno naceu ben, e o cura aconselloulles que, como non se lle coñecía pai, lle puxesen por nome Bernabeu - fillo da profecía.
Para Xácome, o neno converteuse no centro da súa vida. Viña do traballo correndo e xa a un quilómetro da casa berraba con todas as súas forzas:  Bernabeuuu, Bernabeuuu.
A filla sentíase feliz de ver feliz ao seu pai. E Bernabeu medraba e medraba.
Pero cando o neno ía cumplir os cinco anos, Xenebra morreu a causa dunhas febres malignas.
         Días antes de producirse o óbito, o avó enviou ao neno xunto a súa tía avoa Carolina, quen, aínda que non gardaba co seu cuñado ningún tipo de relación, sentiu pena polo rapaz e aceptou telo uns días na súa casa. O día do enterro, Xácome enviou a un veciño para que lle dixese a Carolina que levase o neno á igrexa.
         Bernabeu pensaba que era día de feira. Só os día de feira se xuntaba tanta xente en Augasmil. A verdade é que lle estrañaba bastante que todas aquelas persoas non fosen na habitual compaña de vacas, porcos e burros. Ao mellor é que xa os venderon -pensou. Pero pronto se decatou de que algo raro sucedera. O seu avó levaba o traxe novo, cunha cinta negra no brazo dereito.
         Bernabeu nunca fora á unha misa e non comprendía nada do que estaba a ver. O cura daba voltas arredor dunha caixa que tiña algunhas flores enriba. Levaba unha especie de pincel e ao voltealo soltaba chorriños de auga. Cada vez que unha persoa se achegaba a el e lle poñía cartos na man, daba unha volta máis, volvía a voltear o pincel e agradecíallo nunha lingua estranísima: requiescaimpache, ou algo así.   
Ao rematar o cura de dar voltas e máis voltas, o avó de Bernabeu e outros tres homes máis colleron a caixa e levárona ás costas ata o cimiterio, que quedaba mesmo detrás da igrexa. Nese momento a tía Carolina colleu ao neno pola man e levouno con ela.
         Bernabeu preguntou pola súa nai. A tía díxolle que se fora ao ceo. E cando volverá? – quixo saber Bernabeu. Un día – dixo a tía entre saloucos.
         Tres días despois do enterro, Xácome presentouse na casa da súa cuñada para levar a Bernabeu con el. Deulle as grazas e marchou co rapaz.
         Nos primeiros anos de quedar orfo, Bernabeu apenas saía da casa. Levantaba cando o seu avó saía para o campo e esperaba ata que este volvese sentado no corredor ou xogando co can e coas pitas.
         Cando o avó chegaba, facía a comida. Bernabeu axudábao a pór a mesa e a recollela. Despois o avó gardaba na alacena o que sobraba do almorzo para a cea.
         Pola noite, Xácome poñía ao neno nos seus xeonllos e ensináballe a ler no silabario no que el tamén aprendera. Cando xa coñecía ben as letras, comezou a ensinarlle os números. Bernabeu aprendía axiña.
         Ao cumplir os nove anos, o cura díxolle a Xácome que lle tiña que facer a primeira comuñón ao neto, e para iso tiña que mandalo a igrexa a preparase. A Xácome non lle fixo ningunha graza o asunto, e a Bernabeu aínda menos. Pero non quería que o cura lle collese manía ao rapaz, e por iso empezou a mandalo á igrexa todos os sábados pola tarde. En maio tomou a comuñón e déronlle chocolate e churros.
         A partir dos dez anos Bernabeu comezou a traballar no campo co seu avó. Gustáballe axudalo.
Ao cumprir os dezaoito, o cura volveu á casa de Xácome e díxolle que atopara un traballo para Bernabeu nunha fábrica da Coruña.          O avó sentiu unha gran tristura, pero ante todo quería que o seu neto tivese un porvir, e resignouse a quedar só de novo.
         Pouco lle durou a soidade. Cando Bernabeu aínda non levaba un ano no traballo, recibiu a noticia de que o seu avó morrera.
         Segundo o cura, non morrera de enfermidade ningunha. Simplemente unha noite decidiu non seguir vivindo.
Cando Bernabeu chegou a Augasmil a xente xa estaba no patio da súa casa. O cura preparárao todo e estaba a espera del para levar o cadaleito á igrexa.
Ao ver a tanta xente reunida, Bernabeu pechou os ollos e volveulle parecer día de feira coma cando enterraran á súa nai. Naquel mesmo momento decidiu que non ía asistir a máis feiras en Augasmil.
Ao día seguinte, cando os veciños quixeron interesarse por el, atoparon a casa pechada. Segundo se soubo despois, emigrara a Zuíza e alí traballara na construcción algúns anos.
Cando tivo algúns cartos aforrados decidiu volveu á aldea que o vira nacer. Pero ao chegar a Augasmil, un camión que viña cargado de porcos atropelouno diante da igrexa. Era día de feira.





miércoles, 12 de octubre de 2016




         De neno eu desexaba ser un galo.
         Pero un galo macho. Dos que cos seus trilos tiñan as pitas ás súas patas. Pero o único galo co que cheguei a intimar foi con Kokorito.

KOKORITO
        
         Kokorito era o décimo terceiro poliño da niñada. Os seus irmáns déranse présa en saír da casca e dar os seus primeiros torpes pasos polo chan. Pero el non. Por nada do mundo quería que o visen con aquel aspecto tan desamañado.
- Como vou saír con estas plumas! –dixo compunxido.
Por iso, antes de abandonar as cascas, alisou as plumiñas da cabeza coas súas patiñas, esperou un anaquiño a que a súa plumaxe estivese ben seca, mirouse no seu espello oval e presentouse ante a súa nai moi fachendoso.
         Os seus irmáns, que xa había tempo que andaban a xogar entre os moitos cachifallos que ateigaban o curral, mirárono con ollos de curiosidade.
- E de onde saíu ese! Parece tal cal un manequín! – dixeron a coro.
         Kokorito sorriu e dirixiuse cara a eles, meneándose de xeito ostentoso.
- A que xogades?
- Aos acochos.
- E podo xogar con vós?
- Imposible, preciosidade! Non vaia ser que te manches! – díxolle con retintín Policarpo, que só saír da casca xa se erixira no adaíl do grupo.
         A Kokorito aínda ninguén lle explicara o que era a discriminación, pero por desgraza para el estaba a aprendelo na súa propia carne. Sen pretendelo, converteuse en protagonista involuntario do primeiro caso de galofobia que se coñece na historia escrita.
         Moi triste afastouse do grupo e saiu do curral. Na beira da leira atopou unha roseira e instintivamente colleu unha rosa e púxoa entre as plumiñas da súa cabeza.
         Aos seus irmáns, que saíran silandeiramente tras el picados pola curiosidade, aquilo acabou de convencelos. Tiñan un irmán friki.
         A soidade foi a mellor compañeira do poliño guapo. El esmerábase en axudar no curral en todo o que podía, pero sempre se atopaba coa frase ferinte dos seus irmáns.
- Ti varre, que é o teu. E se che sobra tempo, axuda ás túas irmás. Total, es unha delas!
         Nin na igrexa do curral atopaba agocho, pois o pater, don Tridentino, que a tiña tomada con el, chamáballe despectivamente  Koriponcio.
         Pasaron os meses e os poliños fixéronse galos, e as poliñas galiñas.
         E Kokorito? Kokorito seguiu sendo Kokorito.
         Os galos pelexaban entre si e aspiraban a ser o galo dominante do curral. Sabían que as galiñas estábanse a fixar neles e que tomaban boa nota da súa braveza.
         Pero a Kokorito non lle gustaban as galiñas. Kokorito só tiña ollos para un galo de plumas douradas e azuis do curral veciño.
         Sabía que el tampouco lle resultaba indiferente a aquel fermoso galo, pois cada vez que chegaba xunto a el, inchaba as plumas do seu colo e botaba un kikirikí que a Kokorito lle soaba a música celestial.
         Os demais galos ríanse deles e as galiñas murmuraban entre peteiros:
- Que mágoa de galos!
         A súa vida era moi dura. Ata a súa pita nai parecía avergoñarse del. O seu único momento de felicidade era cando ao amencer o galo das plumas douradas e azuis lle dedicaba os seus melodiosos trilos.
         Pero un día no que toda a rolada estaba picoteando na herba da leira un pequeno raposo deixouse ver tras un dos castiñeiros que a cercaban.
         Todos se botaron a tremer. As galiñas miraban para os aguerridos galos esperando deles un acto heroico, pero a braveza que tiñan amosado no curral desaparecera por completo.
         Estaban perdidos. O medo impedíalles correr para protexerse.
Un galo tentou asustar a alimaria co seu potente cacarexo, pero só lle saíu un lastimeiro laio que, se a situación non fose tan dramática, tería ocasionado unha gargallada xeral.
         Foi entón cando se produciu un feito que deixou pasmados a todos os que estaban presentes, incluída a propia alimaria.
         Kokorito avanzou uns metros, inchou a súa plumaxe, ergueu o colo e botou un trilo que resoou como se fose a trompeta do anxo que anuncia á humanidade a convocatoria universal da fin dos tempos.
         O raposo quedou desconcertado. Mirou cara el e o medo fíxolle velo coma se fose un ciclope disposto a devoralo. Meteu o rabo entre as patas e fuxiu espavorecido.
         Galos e galiñas dirixíronse cara a Kokorito, pois todos querían amosarlle a súa admiración e gratitude.
Mais Kokorito pasou olimpicamente deles e foi correndo ata o curral onde, coas súas plumas douradas e azuis estendidas, esperábao o galo dos seus amores.
E foron felices, mais non comeron perdices, por razón de parentesco.
Nesta vida a felicidade nunca é completa!


                  





A LÁMPADA ESCAGALLADA

         Vivía nunha casa moi grande nos arredores de Grixalba, no concello de Sobrado dos Monxes. A súa fora unha familia moi adiñeirada, pero que se arruinara había xa tempo. Agora vivía na miseria.
         No pobo puxéranlle o nome de Aladino, porque dicían que vivía do conto.
         De certo, cando ía mercar algo de fiado, pois non tiña un patacón, contaba mil marabillas que tiñan feito os seus antepasados. Os comerciantes facían coma se cresen as súas historias e dábanlle de balde algo para que non morrese de fame.
         Un bo día o noso Aladino encontrou no seu vello pazo unha pequena porta agochada detrás dunha desconxuntada artesa abandonada nun curruncho do salón. Ao abrila os gonzos chiaron como se lles doese moito.
         Baixou con coidado por unha estreita escaleira de chanzos medio podres.
         Atopouse nunha diminuta peza ateigada dos máis diversos cachifallos cubertos por unha grosa capa de po que apenas deixaba distinguir un do outro. Colleu unha vasoira que atopou enriba dunha cadeira e foinos apartando.
         De súpeto unha vella lámpada colgada dunha non menos vella percha chamou a súa atención. Colleuna con coidado para non mancharse coa cotra que a cubría e levouna consigo.
         Ao chegar á cociña púxoa sobre a mesa e sentouse fronte a ela.
         Non levaba moito mirándoa, cando a lámpada -que levaba moito tempo sen ter con quen falar e tiña xa ganas de parola- díxolle:
- Ola, oh! Quen es?   
- Son Antón, pero no pobo chámanme Aladino. Vivo só nesta casa que herdei dos meus avós.
- E logo, non che gustaría que che concedese os tres desexos que sempre conceden as lámpadas da miña estirpe?
- Si, si, por fa!
- Pois xa sabes o que hai que facer. A fregar, macho!
         Aladino fregou e fregou a lámpada, pero o xenio que se supoñía que habitaba dentro non daba señais de vida.
         Canso e cabreado, colleu a lámpada pola biquela, abriu a portiña da peza na que a atopara e tirouna de mala maneira escaleiras abaixo.
         A pobre da lámpada, ao verse de novo soa e pechada naquel escuro cuarto, botouse a chorar. Chorou e chorou tanto a pobre, que as súas bágoas foron limpando a lorda que a cubría e recobrou a cor dourada propia de toda lámpada prodixiosa que se precie de tal.
         Pasaron uns días, e cando Aladino estaba comendo o pouco que lle deran na tenda, a cadeira na que estaba sentado rompeu e el foi dar co seu traseiro no chan. Recordou entón que no cuartiño no que atopara a lámpada tiña visto outra cadeira que lle podía valer. Levantouse e foi a por ela.
         Só abrir a pequena porta e poñer un pé na escaleira, deslumbrouno unha brillantísima luz. Baixou os chanzos case que a cegas e cando os seus ollos se afixeron a tanta claridade, veu diante del a lámpada máis marabillosa que nunca vira. Colleuna con todo coidado e levouna á cociña, como fixera a primeira vez.
         Tívose que sentar no chan e mirou a lámpada con certo temor. Lembrando o mal que se portara con ela, tiña medo de que esta xa non quixese falar con el. 
- Ola, lampadiña! Tes que perdoar o do outro día. Non sexas rancorosa, muller! É este xenio que me pode! Queres que che bote aceite extra virxe? Ti di o que desexas, e eu traereicho, aínda que o teña que roubar.
         A lámpada estaba moi cabreada con el, pero no fondo era unha bendita, e decidiu perdoalo.
- Non o mereces, pero vouche dar outra oportunidade. Frégame a modo ata que o xenio que levo dentro esperte e lle poidas pedir os teus desexos. Da outra vez non espertou, porque a cotra que me cubría tapáballe as orellas e non escoitou a túa chamada.
         A Aladino bastoulle fregar unha soa vez, e o xenio, que xa estaba canso de estar ocioso durante tanto tempo, foi saíndo pouco a pouco pola biquela da lámpada.
- Mande, meu señor! –dixo cunha potente voz.
         Aladino, ao oír o de señor, mirou cara atrás, por se había alguén máis na cociña, pero deuse conta de que ía por el, e sentiuse orgulloso.
- Pois mire, señor xenio, eu desexo tres cousas: unha casa nova, un coche guai e que no pobo me volvan a chamar Antón, e non Aladino.
- Mire, meu señor. Coas dúas primeiras peticións non habería problema, pois hoxe a vivenda está máis barata e hai coches de segunda man a moi bo prezo, pero ao concedérselle a terceira, que non depende da maxia, as outras dúas quedan anuladas, pois eu só teño permiso para cumprir os desexos dalguén que pertenza ao mundo dos contos, coma Aladino, e non as pretensións dun simple Antón, que podería dirixilas ao seu concello, aproveitando que hai eleccións.
         E ante o pasmo do xa simplemente Antón, foise encollendo, encollendo e meténdose de novo pola biquela da lámpada.