domingo, 21 de agosto de 2016




ESA IMAXE!

Que che fixeron, meu neno?
Por que non podes chorar?
Non ves que todos te miran?
Chora, chora, que chorando,
te poidamos consolar.
O teu silencio no fere
e fainos sentir moi mal.
Que che fixemos, meniño,
para non poder chorar?
Coa cariña ensanguentada
e o teu tristeiro mirar,
xa non sofres, xa nin sentes,
só nos miras, só estás.
Ao verte rómpesme a ialma
e non te podo mirar.
Sinto vergoña de min,
de ser home, de ser pai.






sábado, 23 de julio de 2016



A CORRUPÇÃO (II)

         Hai tempo, cando os casos de corrupción de máis sona eran os ERE fraudulentos de Andalucía e todo o que arrodeaba a Bárcenas and company, escribín un artigo titulado A corrupção. Por desgraza, teño que rescribilo, aumentado e non corrixido.
         Anos despois, os susoditos casos seguén sen resolverse. E os cartos roubados a todos nós? Non saben, non contestan. Pero non se consola o que non quere. Agora temos moitos máis casos onde escoller. E por se aínda fosen poucos, á televisión epañola dálle por programar “El Caso. Crónica de sucesos”. Manda ...!
         É un feito sabido que as palabras sofren co uso o mesmo desgaste que aqueles que as empregamos. Oír falar hoxe de corrupción e de corruptos non altera en absoluto o noso córtex cerebral.
Chamarlles corruptos a tantos chourizos como pululan por goberno, gobernos, sindicatos, oenegués, ceoés, pemes, pomes e pumes hai tempo que, como cantaba a nosa Rocío, perdeu o seu valor de tanto usalo.
- Sabías que fulano é corrupto?
- Ai!, pois non. Eu cría que traballaba noutra cousa.
         Por iso propoñía eu que botásemos man da lingua irmá, para poder expresar o noso noxo ante tanta corrupção, depravação, perversão, degeneração mórbida, alteração, sedução, . . ., aproveitando a virxindade destas palavras para nós.
         Que ben acaerían hoxe os versos que escribiría Don Francisco, de tocarlle vivir nesta España dos nosos pecados:
. . . e non atopei cousa en que pousar os ollos
que non  fose  corrupción, roubo e mentira.   
         E que facer?
Pois seguir berrando. Berrar con forza ata acalar a tanto larapetas que non só está a vivir coma un paxá á nosa conta, senón que amais pretende vendernos a burra de que está a traballar polo noso benestar.
A estes profesionais da política, fidalgos da razón en boca de Unamuno, hai que aplicarlles o que instaba este a facer cos bachilleres, curas, barbeiros, duques e canónigos que tiñan secuestrado o sepulcro de Don Quixote -neste caso, a nosa sociedade:
Ás súas razóns hai que contestar con insultos, con pedradas, con berros de pasión, con botes de lanza. Non hai que razoar con eles. Se tratas de razoar fronte ás súas razóns, estás perdido.
         Se che preguntan, como acostuman, con qué dereito reclamas o sepulcro?, non lles contestes nada, que xa o verán logo, logo…



viernes, 8 de julio de 2016




CONTO VELLO CON FINAL NOVO

        Paquito é un cisne que rolda polo encoro de Belesar e fai as delicias dos moitos visitantes que veñen a disfrutar deste paradisíaco lugar.
         Despois de comer sentei a contemplar o río. Paquito aproximouse a min, parsimonioso, e tireille un anaquiño de pan centeo,  pero algo lle chamou a atención e dirixiu os seus ollos de divo cara arriba. Un neno en cadeira de rodas, dende a estrada, movía frenético os seus braciños esbrancuxados.
Paquito ten corazón de pallaso e inmediatamente dedicoulle ao neno a súa mellor sesión de voos acrobáticos.
-  Mamá, mamá, lévame xunto ao cisne. Non ves que quere xogar comigo! –berrou,  coma se niso lle fose a vida.
O desexo do rapaz non era posible. Trinta insuperables chanzos impedían o acceso. E o neno botou a chorar. Non con berros finxidos de neno carraxento, senón con afogados saloucos de quen está afeito a sufrir.
Sen saber por que, collín o vaso de auga que levara comigo e baleireino. De súpeto oín un enxordecedor estrondo. O nivel do río medraba e medraba e o pantalán semellaba unha táboa de surf na que Paquito facía mil e un equilibrio para non caer.  Un metro máis e o pantalán quedou varado na mesma estrada. Con andares de pasarela de alto standing, Paquito foise achegando ao neno que o esperaba cos brazos abertos. O cisne apurou o seu paso para non alongar a súa infantil impaciencia e pousou ou seu longo colo no hombreiro do feliz rapaz.
Un ricto macabro - que eu interpretei como un van intento de sorriso -  ensombreceu aínda máis a faciana da súa nai.
- Mamá, mamá, quéreme! Mira como me quere!
Dunha certeira tallada a nai segou o colo do cisne. Non soportaba a felicidade.
         Espavorecido mirei cara o río. O longo colo de Paquito afanábase por coller os “gusanitos” varados na beira.
Arriba, na estrada, unha muller empurraba a cadeira de rodas do seu fillo tolleito.



martes, 17 de mayo de 2016



LÓXICA NON MATEMÁTICA ... PERO LÓXICA

         Os escolásticos pensamos, ... aínda que apenas existamos.
         Para nós, un BARBARA segue tendo a mesma forza probatoria que tiña cando se formulou por primeira vez, a non ser que alguén nos demostre que ten razón para o seu “nego maiorem”.
         A xente tende a aproveitarse da situación para o seu propio ben.
         Os políticos son xente.
         Os políticos ...
         Sei que neste punto haberá quen poña reparos, sobre todo respecto da “minorem”, pero iso non desvirtuará a conclusión.
         No meu caso hei de confesar que este modo de razoar non sempre me deu bos resultados no terreo da discusión, sobre todo cando esta era coa miña dona –máis dada á indución: “A última vez que fuches cos teus compañeiros pasou o que pasou, ...”. Pero noutros campos si.
Sen ir máis aló, hoxe mesmo, ao pasar pola praza do Concello tiven que esquivar unha cagada chantada no medio da mesma.
Pois o Santo de Aquino permitiume sacar unha conclusión irrebatíbel:
         “Neste pobo hai polo menos un can e mais un porco”.




miércoles, 4 de mayo de 2016


HACE SESENTA AÑOS

         Cada reunión de La Gloriosa tiene algo de especial. Y esta del 2016 vaya si lo ha tenido.
         Lugo nos recibió con frío, pensando tal vez que así iba a ser capaz de apagar la ilusión que nos mueve a todos a vencer los mil y un inconvenientes  que año tras año  van surgiendo para acudir a nuestra cita institucional.
         Hubo ausencias: Basadre, Cazón, Hilario, Díaz Gómez, Diéguez González, Quirino, Froiz, Ricardo, Mosquera, Moure, Ogando, Carlos Otero, Puente Docampo, Ramos, Rebolo, Rodríguez Vázquez, Saco, Cidre, Rodríguez Vázquez, ...
         Me consta que muchos de ellos, como es el caso de Pepe Rebolo, sí estaban acompañándonos  en la distancia y deseando que lo pasásemos tan bien como siempre que nos reunimos.
         Hubo también una incorporación: Antonio González Bolaño. Tuvo de anfitrión a Lozano, así que seguro que estará al tanto de todas nuestras andanzas … aumentadas y corregidas.
         Chapó para los organizadores. Con eso de la centralidad, a los pobres José Luis, Jaime y Luciano les toca año sí y año también cargar con la organización. ¡Gajes de ser de la Capital!
         Elevemos nuestras oraciones para que la cosecha de la próxima vendimia en Doade sea tan buena como la que nos ha traído nuestro sumiller cinco estrellas. Con tal afrodisíaco libar no es de extrañar que, si animados llegamos, pletóricos salimos.
         Y hablemos de los asistentes. ¡Qué guapo encontré a Penas! ¡Y qué bien a Ramón! Los fervientes deseos de todos sus compañeros de verlos hicieron el milagro.
         Miro las fotografías que amablemente me ha enviado nuestro reportero más internacional, don Vicente Carballido, y no salgo de mi asombro, ¡Qué señorío desprendemos –aunque no esté bien decirlo! ¿Quién, al ver tanta cana noble o calva reluciente,  podría colegir que debajo de ellas habita –en elocuentes palabras de Prieto- tanto desertor del arado?
         Se dice que Quod Natura non dat Salmantica non praestat, pero nosotros podemos decir con orgullo que Quod vita non nobis dederat, Seminarium nobis praestavit. Gratias agamus.
         Un abrazo muy fuerte, y prohibido faltar a la próxima cita.





lunes, 2 de mayo de 2016

Xuntanza 60 aniversario





A riqueza de Ribeira está no subsolo
RIBEIRA LA VOZ29 de abril de 2016.

Os veciños de Ribeira non saen do seu abraio ao veren a súa cidade furada por aquí e por alá -refírome ao «alá» de aquí.
Non sei se con este artigo vou pór en perigo a estratexia do noso consistorio de manter en secreto unha operación que esixe o maior dos sixilos para levala a bo porto. Pero un é investigador e débese ao seu compromiso coa sociedade.
Sabedes pola prensa que os exipcios andan tolos na procura do lugar no que se atopa a tumba de Nefertiti. Van empeño.
Non hai moito chegou a oídos das nosas autoridades esta sorprendente nova. Uns coñecidos comerciantes da cidade -de momento omitirei o seu nome- mercaron en Exipto unhas teas moi antigas que lles encargara unha señora que sempre quixo ir á última. Ao desenvolvelas atoparon no seu interior restos duns ósos que tiñan toda a pinta de ser de moitos, moitos séculos. Temendo verse envoltos nunha perigosa lea, decidiron enterralos nunha das moitas fochas que dende sempre deixan abertas as diferentes corporacións. Pero velaí que os susoditos comerciantes finaron e con eles foise á tumba o lugar exacto do enterramento daqueles ósos.
No consistorio, con moi bo criterio, non estaban dispostos a deixar pasar a ocasión de desvelar un dos misterios que sempre arrodeou a historia dos faraóns e conseguir ao mesmo tempo que dunha puñetera vez Ribeira tivese algo diferente que ofrecer ao turismo internacional.  
O señor alcalde reuniuse cos concelleiros máis achegados e discretos -quedaron fóra case que a totalidade das mulleres munícipes- para estudar a maneira de atopar o lugar do enterramento sen levantaren sospeita. Ao concelleiro de obras ocorréuselle esta xenial idea: as obras son para a construción dunha nova depuradora!
Comezouse por Pedra Pateira. Pero despois de meses e meses de escavación, alí non se atopou máis que restos de latas de sardiña. Despois pasaron as máquinas ao paseo marítimo das Carolinas.
E alí estaban.
Chamaron a varios historiadores de Noia -pois é onde máis historias saben- e chegaron á conclusión de que aqueles ósos eran reais. Abondaba con ver a súa cor azul.
Pero para explotar o achado había que levantar un mausoleo. E a fatalidade fixo que o lugar exacto do enterramento coincidise co mesmiño paseo. Que facer?
Alguén propuxo mover os restos un anaquiño á esquerda, total ninguén se decataría. Pero non contaban coa intransixencia de Patrimonio. Aquí se atoparon, aquí se fai o mausoleo.

E é así como o susodito paseo conta dende agora cun magnífico monumento funerario chantado en medio da avenida.



martes, 29 de marzo de 2016





POESÍA SEN FRONTEIRAS

       Un dos meus alumnos árabes, aos que tento ensinar castelán, entregoume este belo poema dun poeta chamado Ahmed Lemsyeh.

Oxalá se houbese alegría se contaxiase
e as letras non envexasen a quen procreei
e o saúdo viñese en auxilio
cando eu chame
e o ben fose un mar doce
que saciase a sede do meu país
o amor e a verdade e a beleza serían os meus señores
converteríame nun errante mendigo
e a liberdade sería as miñas provisións






sábado, 20 de febrero de 2016




FILOSOFÍA GALEGA

         Estaba eu hai uns días falando cun vello na aldea da miña muller.
Díxenlle que ía á Coruña á casa dunha filla. Quedou calado un intre e sentenciou:
Mira oh, se te queres levar ben cos fillos casados:
_  Poucas visitas.
_  Moitos regalos.
_  Ningún consello.