lunes, 12 de septiembre de 2011

Sobre a exposición de Sucasas


Tuve el placer de poder asistir a la inauguración y presentación de la exposición de Manuel F. Sucasas en A Coruña.
Lejos del lugar común y la obviedad de agradecer la invitación como manda la cortesía, que también, muestro mi complacencia :

- con sentido estrictamente estético por haber podido contemplar cuadros que “falan galego”.

- por haber podido escuchar palabras sentidas y profundas formando opinión sobre la poesía de los cuadros pronunciadas con elegante  maestría por Pedro Rovira.

Gracias, Manuel; gracias, Pedro.

Nada que añadir a lo expresado  por Pedro ni a lo cantado por dos músicos amigos de Manuel.

Sí apuntar un emocionado sentimiento personal como lucense de que un compañero y amigo de Lalín pinte con entrañable perfección una comarca tan querida  ahora como  olvidada durante muchos siglos: O Courel.

Lo que un día escribieron Anxel Fole  (“Terra do Courel, aspra e forte de inxente beleza“) y Uxío Novoneyra (“Courel de tesos cumes que ollan de lonxe, eiquí síntese ben o pouco que é un home“) lo traslada Manuel F. Sucasas a tela  silente  pero muy expresiva en la maravillosa combinación que alcanza con el manejo de luz, colores y horas de contemplación  personal y desde el silencio; de  acebos, cumes, fresnos, rebolos,  alisos y otros.
Lo que Fole y Uxío han jugado con las palabras, Manuel F. Sucasas lo hace de forma vibrante con los colores creando ilusiones de sombras y profundidad.

Auguro y deseo un gran éxito para la obra de Sucasas. Elevo plegarias al  dios Courel para que me siga dando oportunidades de disfrutar del buen decir de Pedro. Confío.  Y si no es así, siempre nos quedará Belesar.
JOSÉ REBOLO

2.9.11

sábado, 3 de septiembre de 2011

CADROS QUE FALAN GALEGO

O día 2 de setembro inaugurouse no Hotel María Pita da Coruña unha exposición de pintura do noso compañero Manuel Fernández Sucasas e estará aberta ata o 5 de novembr. Se pasades por esta cidade non deixedes de ollala. O pintor encargoume de facer a presentación e isto foi o que se me ocurriu. Pedro.


CADROS QUE FALAN GALEGO

“Un soneto me manda hacer Violante,
que en mi vida me he visto en tal aprieto; …”
Lope de Vega

O Alcoiano sempre foi o equipo con máis moral da liga do fútbol español. Pero o feito de que eu aceptase facer un comentario sobre a obra pictórica de Manuel Fernández Sucasas, dados os meus escasos coñecementos na materia, vai supor para ese equipo un grave risco de quedarse sen tan loado galardón.
Pero Manolo, para min, antes que un admirado pintor é un bo amigo, unha persoa de ben. Alguén que na arte que máis destaca é na arte de facerse querer por todos aqueles que temos a sorte de contar coa súa amizade.
Foi por iso que non fun quen de negarme á súa solicitude. Pero debo confesar que despois de dar o SI, sentinme tan abafado como adoita sucederlle a quen o fai diante do cura cando casa.
E como o prometido é débeda, aquí tedes este humilde, pero sinxelo e sentido comentario dos cadros que tiven a sorte de poder contemplar, pois a miña arriscada dispoñibilidade xa tivo o seu premio ao poder acceder a todos eles.
Como en anteriores presentacións da súa obra xa se facía un detallado curriculo da súa prolongada andaina no mundo da arte , non vou repetir as súas virtudes pictóricas, pois neste caso, cúmprese á perfección aquilo de que máis vale unha imaxe que mil palabras, máxime se esas mil palabras (de boa vos librastes!) ían ser dun lego na materia coma min.
Debo recoñecer que o feito de poder ollar os cadros con calma, só ante eles, sen comentaristas “profesionais”,  que case sempre che queren facer ver o que eles din ver, pero que ti non ves por ningures, é o que me permite  expresar libremente o que eses cadros me dixeron a min, nese intre, seguro de que a vós, que tendes a oportunidade de poder contemplalos agora, tamén vos van dicir algo novo. No meu caso, cada un deles infundiume unha sensación distinta, pero ante ningún me sentín indiferente.
Seguindo a orde cronolóxica que o autor me indicou, comecei o meu persoal percorrido polas obras da súa primeira época. Por aquelas nas que o pintor mostra aínda a inxenuidade de quen vai descubrindo un mundo que ata entón permanecía encuberto para el, pero que xa latexaba nos seres cotiáns que o arrodeaban. Desta época, que se eu fose un verdadeiro crítico, catalogaría cun adxectivo rimbombante, pero que como non o son, chamareille simplemente época dun realismo puro e duro,  son dúas as obras das que confeso terme namorado: O cadro das mans e mais o cadro da fiestra:
- No primeiro deles, conmovinme ante unhas mans que reflicten nas súas mil e unha enrugas o traballo de toda unha vida, pero que sen embargo transmiten unha inmensa sensación de paz e de tenrura.
- No segundo, a fiestra, a pesares de estar pechada, deixa ver tras ela o remol de tantas vidas xa esquecidas que alí moraron. A min, prométovolo, ao mirar entre as rañuras das súas avelladas táboas, pareceume ver a muller daquelas maxestosas mans.     

Como poderedes comprobar, en moitas outras obras do noso artista predominan os cadros nos que a paisaxe galega queda reflictida na súa infinidade de matices.
Son cadros que amosan unha pincelada fresca e vibrante. A luz neles trócase nun ouropel de cores, cada un dos cales  –o azul, o amarelo, o laranxa, o violeta, …- parece querer sobresaír sobre os demais, pero vese como a man do artista controla estes fratricidas ímpetos cromáticos e impón unha prodixiosa harmonía que envolve ao espectador que os contempla. Neste aspecto, o que máis me impresionou en todos eles foi a empatía do seu creador co máis recóndito desa nosa paisaxe.
Chegar a plasmar materialmente toda a variadade de cores que o viandante pode contemplar se se deixa perder, por exemplo, polas marabillosas terras do noso Courel, só está ao alcance de pintores avezados. Pero conseguir transformar esas cores en esencia vital que fai remover no interior de quen olla o cadro un aquel indefinido, pero moi fondo, que vai máis aló do simple cromatismo empregado, iso é privilexio intransferible que só posúe quen anímicamente forma parte desa mesma paisaxe.
A captación do hálito que desprenden os nosos prados, os nosos montes, o noso ceo e a técnica de atrapar esa misteriosa auréola nos sulcos que traza o pincel no cadro, son prerrogativas que están vedadas  a todo aquel que non teña mamado dende a súa nenez o zume enxebre da nosa patria.
Só pintores coa sensibilidade e dominio da técnica que posúe Manuel Fernández Sucasas fannos sentir ante a súa obra un non sei que íntimo e profundo que nos leva a revivir experiencias que xa aniñaban no noso subconsciente.
Estou seguro de que esta exposición non vos vai defraudar. Nela non só atoparedes as obras ás que, posiblemente con máis boa vontade que acerto, fixen referencia, senón outras moitas que presentan aspectos moi innovadores dentro das tendencias máis actuais da pintura contemporánea.
Manuel é un pintor que, dende a súa esencia galega, sabe darlle á súa obra unha dimensión cosmopolita que a fan merecedora de ocupar por méritos propios un lugar destacado nas galerías de máis renome non só de Galicia, senón tamén de fóra da nosa Comunidade.
Por desgraza, o grao de recoñecemento dispensado aos nosos artistas polas distintas institucións non adoita correspoderse co que cadaquén vale, senón que depende máis de que conte ou non cun bo padriño que saiba e queira exercer a súa influencia sobre as canles mediáticas. O meu desexo sería que, polo menos no terreo da arte, non funcionase o enchufismo, pero sei que o meu desexo non pasa de ser unha pura utopía, pois nesta nosa Galicia segue a rexer o principio de quen ten padriño se bautiza e quen non, queda de “expósito”.
Para rematar, como se di nalgúns espots publicitarios, se non quedastes satisfeitos, devolverásevos o tempo que  teñades perdido escoitándome. Grazas, ante todo, por terme aturado ata o final. Moitas grazas.


Pedro J. Rovira Magariños

lunes, 29 de agosto de 2011

¿AGULLA OU FIO?


Al hilo, nunca mejor dicho, de la reflexión de nuestro querido Pedro sobre las acuciantes interrogaciones en las cuáles se devana nuestra más o menos pasada o próxima jubilación, me gustaría retorcer un poco más su bien traída metáfora sobre agujas e hilos de la sublime costura divina.
Y, al protagonismo de la aguja, añado yo la no menos importante función del hilo en esa concatenación de puntadas. ¿No os parece que Dios es, más bien, la aguja y nosotros el hilo? La transmisión, de valores o conocimientos, de la que habla Rovira, está más en el hilo, que de lejos viene y se proyecta en futuras suturas; ese consútil legado es posible gracias a nuestra modesta aportación. Por su parte, es tarea divina, sin duda alguna, conducir la aguja con sabia mano para que el modesto hilo encadene sin solución de continuidad una narración coherente de nuestras vidas, en relación con lo pretérito y en provisión de lo por venir.
Cómo me gustaría, querido Pedro, que siguiéramos este incruento debate, tú y yo y cuántos de nuestros cofrades lo deseen. Ojalá sean muchos. Tema, haberlo haylo.
Fraternal abrazo a todos.

Vicente Carballido

viernes, 26 de agosto de 2011

Somos útiles …!


Ao verlle as orellas ao momento de xubilarse, éntralle a un un desacougo vital: E agora que fago? Para que sirvo?
Dándolle voltas a esta abafante idea, veume á mente esta metáfora:
“Os maiores somos as agullas vellas coas que Deus carcose unha xeración con outra”.
O feito de saber que eu e mais os meus achaques ían desenvolver unha misión tan transcendente como é a de servir de cadea de transmisión de coñecementos e valores, acougou o meu espírito … e seguín durmindo tan ricamente.

Pedro J. Rovira Magariños

martes, 23 de agosto de 2011


Jáuregui tenía razón

Enric Juliana
El día 22 de noviembre del 2004, Ramón Jáuregui Atondo le dijo a José Luis Rodríguez Zapatero que se equivocaba; que se equivocaba peligrosamente con la Iglesia católica. Se lo dijo públicamente en las páginas de La Vanguardia y el mensaje no sentó nada bien a su destinatario. Los teléfonos sonaron de inmediato en el despacho del diputado guipuzcoano para advertirle que la disciplina de partido seguía vigente en la era de la política posmoderna y que poca broma con ZP. Noviembre del 2004. El hombre de León estaba en la cresta de la ola.

Jáuregui aconsejaba al nuevo presidente que siguiese una política prudente con la Iglesia y que no se dejase tentar por el espectáculo mediático de un choque frontal con el clero. “En el PSOE –decía– subsiste un cierto sustrato anticlerical. Un cierto fundamentalismo antirreligioso podría anidar en nuestras filas si nos dejásemos llevar por el anticlericalismo y si no supiésemos ver que las religiones constituyen un hecho público”. El diputado vasco recordaba que el 80% de los electores del PSOE se declara creyente y sugería una línea de trabajo pragmática, cuyo primer punto sería negociar con la Iglesia el estatus de la asignatura de Religión, estableciendo algunos tramos evaluables, de manera que se asegurase la transmisión escolar de la cultura cristiana, fundamento de la cultura general del país. Proponía ir a un modelo definitivo de financiación de la Iglesia y aconsejaba actuar con tiento sobre el aborto y la eutanasia.

En lo sustantivo, Jáuregui Atondo proponía un compromiso histórico entre el socialismo español y la Iglesia de Roma, que reforzase a los sectores católicos centristas y debilitase a los ultraconservadores. Como el lector adivinará era un planteamiento estratégico que iba bastante más allá de la cuestión religiosa. El vicepresidente del Gobierno vasco en tiempos de la coalición PNV-PSOE en Vitoria (1996-98) le estaba diciendo a Zapatero que gobernase mirando al centro y que no se dejase arrastrar más de la cuenta por los dos lobbys emergentes de la denominada nueva izquierda: el feminista y el gay. Con malos modos le dijeron que se callase.

Recuerdo bien aquella entrevista porque fue una de las primeras que realicé como corresponsal en Madrid. Jáuregui es un tipo sólido. En la película Matrix se habría tomado la pastilla azul: la que conduce a la realidad real. No habla de frames, ni es un obseso de las encuestas. Hijo de una familia de diez hermanos, comenzó a trabajar de aprendiz a los 14 años en una fundición de Pasajes. Estudiando de noche consiguió titularse como ingeniero técnico y licenciado en Derecho. Zapatero y sus amigos, por el contrario, decidieron tomarse la pastilla roja de Matrix: la que conduce a una realidad paralela en la que las dos Españas hacen ver que se pelean como en los años treinta mientras la burbuja inmobiliaria garantiza crecimientos estadísticos de la economía por encima del 3% anual. Los de la pastilla roja, comenzando por el propio presidente, apenas tienen otra experiencia laboral que la política de partido. La mayoría de ellos pasaron directamente de la universidad al Parlamento con breves lapsos en alguna ayudantía de facultad.

Y es interesante observar cómo Zapatero intenta ahora distanciarse de aquel viaje astral. Ha nombrado albacea a su amigo Pedro J. Ramírez, con tres jugosas confidencias: no veía muy claro el título de matrimonio gay, pero el nombre se lo impuso Pedro Zerolo, fogoso líder de la nueva izquierda madrileña; la promesa sobre el Estatut de Catalunya se la coló en un discurso su asesor Miguel Barroso –para contentar al PSC– y no tuvo tiempo de reflexionarlo; y la legalización de Bildu es cosa de los magistrados felipistas del Tribunal Constitucional. Él, en el fondo, no es responsable de nada. Impresionante.

El destino, que siempre es muy irónico, ha querido que Ramón Jáuregui Atondo sea ministro de la Presidencia y encargado de las relaciones con la Iglesia en el momento de la visita triunfal del Papa a Madrid.

Créanlo o no . . .







domingo, 21 de agosto de 2011

Los 'calaos'

Siglos de historia y de buen vino

Numeroso público participó ayer en el 'Día de los Calaos' en Rodezno


C. GUARDAMINO 


Siglos de historia y de buen vino
La localidad de Rodezno volvió a celebrar ayer el 'Día de los Calaos' con una jornada de puertas abiertas de las bodegas y calaos centenarios que el municipio alberga en el cerro de La Encina. A pesar de que el calor no dio tregua a los miles de visitantes que se acercaron desde distintos puntos de La Rioja y de otras comunidades, la octava edición de esta singular iniciativa mejoró su capacidad de convocatoria consolidándose como una de las citas enoturísticas de referencia en la región.
Los miembros de la Asociación de Amigos de Rodezno, organizadora de este evento que implica a gran parte de los vecinos de la localidad, aseguraban ayer que «el vaivén de gente empezó sobre las diez -una hora antes de la lectura del pregón y de la apertura oficial de los calaos- para incrementarse durante el transcurso de la mañana». Además, los responsables de la asociación calificaron como «un éxito» la venta de copas para degustar los caldos ofrecidos en las bodegas.
El calor remitía, no obstante, con la entrada en alguna de las cuevas del entramado de túneles y galerías que encierra en su interior el cerro de La Encina. Excavados en roca madre, los calaos mantienen una temperatura constante de entre 13 y 15 grados y un elevado porcentaje de humedad, condiciones idóneas para desarrollar la crianza y permitir la conservación del vino. Su antigüedad data, en algunos casos, del siglo XVII.
Completo programa
Junto a la visita de estas tradicionales bodegas, la asociación organizadora preparó un completo programa de actividades con diferentes catas comentadas a cargo del enólogo Manuel Ruiz Hernández, exhibiciones de oficios artesanos, un pisado tradicional de la uva, talleres de enoterapia, juegos tradicionales sobre el vino, la exposición de los trabajos realizados por las asociaciones locales, proyecciones y otros actos que marcaron una jornada dedicada a la histórica vinculación del municipio con el mundo vitivinícola. «Llevamos meses preparando este día, de tal forma que todo se desarrolle correctamente», comentaron en uno de los puestos instalados por la Asociación de Amigos de Rodezno.
Una de las novedades de esta edición fueron los paseos en calesa de caballos a través del barrio de las bodegas, enclave privilegiado desde donde es posible contemplar una panorámica de la localidad riojalteña y sus viñedos. Como broche final a una intensa jornada, el evento culminó con el III concurso de catadores aficionados y una actuación musical a partir de las ocho de la tarde.

Como podeis ver, el Diario La Rioja no encontró un mejor modelo de aficionado a 'los calaos' que vuestro humilde servidor.

viernes, 19 de agosto de 2011

TONDELUNA Y LA NOVELA DE DAVID DE JUAN


Me voy a Logroño, ¡caramba!.

A comprar El baile de las lagartijas, de David de Juan Marcos. En la librería de Santos Ochoa la encontraré con toda seguridad y podré además ojear y hojear las novedades del sector.
Esta impresionante novela, que estuvo en mis manos hace cerca de un año y, a causa de imponderables que no vienen a cuento, no pude editar; Débora Albardonedo, paisana y agente literaria, me lo puso a huevo en su día, pero no pudo ser...
También  me guía, como no puede ser de otro modo, una curiosidad gastronómica, un vástago de la saga del Echaurren de Ezcaray, Francis Paniego, ofrece una propuesta de taberna del futuro, según Pepe Barrena en El Mundo. Responde al apelativo de TONDELUNA. Lo veremos, lo cataremos y lo comentaremos aquí.